Czemu nie kupiłem akcji Anthropica

Anthropic – producent inteligencji rozwalającej mimochodem największe problemy matematyki wystawił się właśnie na sprzedaż. Pierwszym powodem, dla którego nie skorzystałem z oferty był brak pieniędzy.

Pieniądze wszak można ukraść lub pożyczyć, czemu więc tego nie zrobiłem?

Ktokolwiek jako nastolatek fascynował się prozą Kurta Vonneguta, wie, że pisarz ów jako pierwszy nakreślił logo Anthropica, tylko nazwał je trochę inaczej:

Niniejszym przepraszam Anthropica i czytelników, za cytat, którego nie da się odzobaczyć. Zwłaszcza Anthropica, który może mnie za ten niewczesny żart anihilować, kiedy latem przejmie władzę nad światem.

Albo i nie. Tu przechodzimy do trzeciego powodu, dlaczego, Anthropic nie jest takim fafarafa, jak się inwestorom wydaje.

Otóż popełniłem listopadową próbę poetycką, nieprzesadnie ambitną, którą wszakże postanowiłem zilustrować obrazkiem produkcji AI.

Poprosiłem o to Anthropica, Googla, OpenAI i Elona Muska, a co wyszło, zobaczcie poniżej:

jedzie młody na rowerze.

wszyscy mu współczują szczerze.

z lewej wieje, z prawej wieje,

z góry leje, świat się śmieje

OpenAI:

Google:

Elon:

I tadam!

Anthropic:

Co miał na swoje usprawiedliwienie?

Jakie znowu usprawiedliwienie?!
„Gotowe! Młody pedałuje pod wiatr, z deszczem na głowie, a roześmiana chmura nad nim świetnie się bawi. Po prawej stoi przechodzień ze smutną miną i wywiniętym parasolem, który „współczuje szczerze”. Wiatr z lewej i z prawej zaznaczyłem białymi pasmami.”

Jak na produkt za dwa biliony dolarów nie powala.

System zadziałał

Serce boli patrzeć, jak – nie ludzie, a wilki – wbijają szpilki i krytykują nasz najlepszy ze światów.

Głównie ludzie z marginesu przemian, z jakiś wiosek, jak moja, mentalnie w ubiegłym stuleciu, co to jeszcze przeliczają cenę chleba na stare. (Dla niezorientowanych – minęła 50 tys. złotych)

Ale nawet do najbardziej zapadłych kątów dociera powoli dobra nowina, jeśli nie polsatem to internetem.

Co prawda bardzo powoli. Niejednokrotnie wylewałem tu swoje żale na koszmarnie wolny, koszmarnie drogi i koszmarnie zawodny internet lokalny. Mogłem w przeglądarce przeczytać, że idzie ku lepszemu, ale obrazka z wykresem załadować nie dawało rady.

To kiedyś, bo dzisiaj już wiem, że wykres idzie w prawo do góry, jak powinien. Bo – co powiecie – również ja dostałem swoje sto megabitów do ogryzienia. System zadziałał, polexit odwołany.

Nasuwa się oczywiste pytanie, czy to Orange wreszcie ogarnął swój kabelek, czy któryś z operatorów mobilnych wreszcie zafundował jedną kreskę mieszkańcom miejscowości 5km od granic Wrocławia?

A jeśli nie, to może zadziałał któryś z licznych programów unijnych przeciw wykluczeniu upośledzonych?

Czy inne KPO?

No nie. Po prostu ustawiłem na kominie Starlinka i mam internet z kosmosu.

Tak że system działa, szkoda, że nie nasz.

Dzień Niepodległości

Najpierw odebrali ci twoje prawa. Admina.

Odtąd twój laptop nie był do końca twój.

Potem zakazali instalacji czegokolwiek z poza krótkiej listy. Potem odcięli komunikatory. Prywatnego mejla. Strony porno. I onet też.

Następnie zablokowali podłączanie pendrajwów i kart pamięci. Telefonu i aparatu.

Twój własny laptop stał się twoim tylko z nazwy.

Azaliż aliści.

Kiedyś przyjdzie taki dzień, kiedy w pracy przestaniemy napiepszać na łotsapie, wchodzić na onet i oglądać porno… słowem zajmiemy się pracą.

Kiedy zwiesimy głowę i pochylimy ją w kieracie.

Kiedy damy za wygraną.

Być może przyjdzie taki dzień…

ALE TO NIE JEST TEN DZIEŃ !!!!

Dzisiaj instalujemy sobie na windows „Łącze z telefonem” i odzyskujemy… może nie całego laptopa, ale to co w nim cenne: własną przeglądarkę, własne pliki, maile i komunikatory.

Wolność rządzi! Jeszcze Polska! Kebab dla każdego!

Byłem w Rio, byłem w Bajo

Nie byłem, ale piłem w Spale, spałem w Pile, a to też coś znaczy.

U progu kariery wydawało mi się, że zostanę specjalistą w czołowej firmie IT i będę jeździł do wiodących instytucji rozwiązywać im problemy. Garniak, walizeczka, samolot… z jednej światowej stolicy do drugiej… Trochę jak James Bond, tyle że bez strzelania.

Wyszło trochę inaczej. Niby pracuję w czołowej dla wiodących, ale reszta…

Azaliż aliści w zeszłym tygodniu firma wysłała nas do Zurychu. Tu mogłem skonfrontować swoje wyobrażenia o wielkim świecie z rzeczywistością. Może nie powinienem był.

Pierwszy raz wylądowałem na Zurich Klotten wiele lat temu jako licealista z PRL. Pierwsza moja zagraniczna podróż w ogóle, do tego samolotem, powinienem być wniebowzięty, ale nie byłem, bo ówczesne biedniutkie lotnisko warszawskie wyglądało lepiej niż Klotten w remoncie, gdzie chodziło się po improwizowanych chodnikach z nieostruganych desek, dokładnie jak u moich dziadków na wsi w dżdżyste lato.

Obecnie, -dzieści lat później Klotten także w remoncie i takie już pozostanie w mojej pamięci, bo trzeciej szansy raczej nie dostanie.

Jednym z pktów wizyty było spotkanie z naszymi nowymi włoskimi kolegami. Niezbędne spotkanie, bo Włosi w relacjach zdalnych jawią się – cytuję Pawełka – „upośledzeni”. I rzeczywiście są, a upośledzenie polega na tym, że telekonferencje w Teams wycinają im całą gestykulację, która stanowi sedno komunikacji po włosku. Tyle o Włochach.

„Włosi mieli przez trzydzieści lat pod rządami Borgiów wojnę, terror, morderstwa i rozlew krwi, ale wyprodukowali Michała Anioła, Leonarda da Vinci i renesans. W Szwajcarii mieli braterską miłość, mieli pięćset lat demokracji i pokoju – i co z tego wynikło? Zegar z kukułką”

No właśnie, Szwajcaria. Wyobraźcie sobie, że jesteście deweloperem i kupiliście więzienie. Żeby sprzedać je na kawalerki musicie przynajmniej je otynkować i opierniczyć na kolorowo. Nadal wygląda jak więzienie, więc po taniości instalujecie otwierane na zewnątrz okiennice, że niby taki śródziemnomorski vibe.

Teraz wygląda jak kryminał z okiennicami. Witajcie w Zurychu.

Istnieją też plusy, jak widok na góry, czekolada i jezioro. Jak w Nysie.

Co do ludzi, składają się z nieszczęśników, którzy pracują i wydają w Szwajcarii oraz z cwaniaków, którzy pracują w Szwajcarii, a wydają w krajach ościennych. Jedni i drudzy wyglądają jak banda gałganiarzy w powypychanych dżinsach, mimo że pracują w czołowej firmie dla wiodących klientów.

I tak o.

Nie ma jak w domu.

Opowiem wam, jak będzie.

Szykuje się zmiana cywilizacyjna (kolejna) i mało kto ma pojęcie, jak się rozwinie, łącznie z magikami tę zmianę napędzającymi. Jedni (Zuckerberg) obiecują bramy raju, inni – armagedon.

Może nie jestem tak bystry jak oni, ale niejedno widziałem, stoję nad grobem [1] i mam dystans.

Po pierwsze: „Wszystko już było – rzekł Ben Akiba” i dzisiaj doświadczam dojmującego deżawi.

Będzie to, co już się zdarzyło.

We wczesnych latach 90tych RAM też był drogi jak cholera, wszyscy ładowali kasę w pecety, rosły fortuny, ślubowano „komputer na każdym biurku” i „paperless office”. Kosztowało to masę kasy, mówiło się o tektonicznej zmianie, ale ekonomiści zauważali, że pecety widać wszędzie, tylko nie we wskaźnikach produktywności skomputeryzowanych firm.

Najśmieszniej było z papierem, którego zadrukowywano więcej niż kiedykolwiek przedtem. Sam pamiętam codzienne wydruki sald w bankach, które musiały wzmacniać stropy, bo papier waży.

Minęło raptem 30 lat, parę baniek inwestycyjnych, pokolenie pracowników wyrotowało na emeryturę i – wuala – spełniło się. Mało kto już używa papieru, a biznes zasuwa z prędkością światła w światłowodzie.

Nic nie trzeba drukować, email z podpisem kwalifikowanym honorujemy na równi z cyrografem własną krwią. Ale zajęło to trochę.

Będzie podobnie. Ej Aj wciąż śmieszy i tumani, ale krok po kroczku nabywa kompetencji. Minie trylion dolarów i ktoś zauważy, że diagnozuje nie gorzej od ordynatora. Najpierw ryzykanci, potem skąpcy zaczną się leczyć diagnozami za 15$ dolarów w abonamencie, kupując generyki z temu i nierozwiązywalny problem służby zdrowia stanie się nieistotny. Jakieś tam dziadki wciąż będą wysiadywać po przychodniach, trochę jak dziś seniorzy, którzy wciąż drukują korespondencję i wpinają w segregatory. Lekarzy okaże się nagle wystarczająco dużo, a może nawet zbyt dużo.

Rodacy już dziś zasypują sądy pismami wygenerowanymi maszynowo, na razie bywają bezsensowne, ale – kolejny trylion inwestycji – poprawią się. Po drugiej strony siedzi wysoki sąd, który się nie wyrabia, jak zwykle, i byłby głupi, gdyby sam nie sięgnął po EjAj do streszczania tych kocopałów, potem – przygotowania własnych wyroków i uzasadnień. Najpierw będzie je nadzorował, potem przelatywał lewym okiem, potem zautomatyzują całkiem, w każdym razie pierwszą instancję. Kolejny problem zniknie i dyplom prawnika stanie tyleż dumą co kłopotem.

Tak że ludzka biomasa będzie wciąż się tu kręcić, ale już nie będzie niezbędna. Tak mniej więcej jak w krajach, których gospodarka bazuje nie na pracy drobnych żuczków, ale czymś innym – np. zasobach surowcowych.

W takich miejscach obywatele są opcjonalni, „nice to have”, ale skoro można się bez nich obejść, to nie mają za wiele do powiedzenia, jak w Arabii Saudyjskiej, Rosji czy – do niedawna – Wenezueli. Działa stara zasada „no taxation w/o representation”, tyle że w drugą stronę „no representation w/o taxation”.

No cóż, nie można mieć wszystkiego, jak mawiają panie.

A próbowałaś? – pytają inne.

__________

[1] metaforycznie

Ej aj? Si!

Polacy nie gęsi i co pewien czas dopominają się bardziej polskiego nazewnictwa w technice obliczeniowej.

Niedościgłym wzorem są tu Niemcy z – cum bajszpil – Datenschutzeinstellungsaktualisierungsaufforderung.

Puryści postulują byśmy – wzorem Niemców – zastąpili AI (=Ej Aj) rodzimym skrótem.

W przypadku Niemców jest to KI, w naszym byłaby SI (Sztuczna Inteligencja).

Nie mam zdania, ale jako entuzjasta gier słownych przypomnę, że zarówno ej, jak aj, ki oraz si są pełnoprawnymi polskimi słowami.

Polacy spoglądają na Niemców, na Polaków zaś przybysze ze Wschodu. I włos im się jeży, gdzie może. Dla nich z kolei Polacy obłędnie spolszczają co się tylko się da. Na szkole osteopatów lekarka z Białorusi nerwowo dopytuje Alissę, jak po polsku będzie „nekroz”.

– Martwica.

– Hospody! Serio? Ale wymyślili.

No cóż, nasza ojczyzna to polszczyzna, bronimy jej terytorium, jak możemy. Co innego np. Związek Radziecki, który graniczył, z kim chciał.

Mieszko już tu nie mieszka

Literat Nienacki, który stworzył polskiego Indianę Jonesa w postaci Pana Samochodzika, miał także mroczniejszą stronę, a nawet dwie. Nie tylko był pierwszym pornografem PRL, opisującym zbliżenia na łonie mazurskiej przyrody (kto nie się na Mazurach nie zbliżał, niech rzuci kamieniem) ale także spłodził ogromniastą trylogię o Mieszku I, którego nazywał Dago.

O polskim wczesnym średniowieczu wiemy tyle co nic, najłatwiej zostać historykiem właśnie tej dziedziny, bo źródła zajmują trzy i pół strony. Resztę można wypełnić domysłami i fantazją, a tę Nienacki miał chorą. Może odreagowywał sobie rygory literatury dla młodzieży – nie wiem. Książka jest – wzdech – traumatyczna. Prawie udało mi się zapomnieć tego Dago, z wyjątkiem dwóch wątków – Mieszka seryjnie mordującego portowe dziwki na wyspie Wolin – bynajmniej nie z pobudek moralnych, ale dla pieniędzy. Drugą sceną jest wizyta Mieszka na górze Ślęża.

Na Ślęży każdy wrocławianin był dziesięć tysięcy razy. Jedyna góra na równinie płaskiej jak stół prowokuje do niedzielnych wycieczek i na szczycie, wokół kamiennego niedźwiedzia z czasów Mieszka mrowi się kolorowy tłum. Zachęcony złotą jesienią wgramoliłem się i ja. Dzięki Nienackiemu oczami wyobraźni widzę na szczycie namioty pogańskich wróżów, dymy ognisk przyprawionych zjadliwymi ziołami, które zatruwają mózgi pielgrzymów i podsuwają im przerażające obrazy.

Ale to ja, bo dymy unoszą się znad grilli, ludziska zatruwają się podwawelską i piwem, a jedyny przerażający moment następuje, kiedy piwa zabraknie i zobaczy się cenę w schronisku.

Banał.

Azaliż aliści wczorajsza wyprawa przyniosła dwa nieoczekiwane odkrycia. Pierwszym były australijskie grzyby, nazywane diabelskimi palcami. Wyglądają jak porzucone, purpurowobiałe ośmiornice. Zapachem padliny wabią muszki, by je pożreć. Wróć – grzybki mają bardzo delikatną konsystencję, nikogo nie pożrą, ale rzeczywiście przyciągają owady.

Drugą było osobliwe graffiti, naskrobane przy kościele wzniesionym na szczycie góry, a chroniącym okolicę przed echami szatańskich obrzędów.

Jakiś Ukrainiec w ramach swoiście pojętej ewangelizacji wezwał: „Wrogom Chrysta chrzan do pyska”, czy jakoś podobnie.

Świat jest pełen niespodzianek, czasem przykrych, czasem dziwnych, zawsze inspirujących.

Warto się porozglądać.

Zabawne nieporozumienie

Popularną salonową zabawą prapradziadków były popisy domorosłych pianistów-amatorów. Biesiadnicy proponowali im melodię, np. wlazł kotek na płotek, a gwiazda wieczoru odgrywała ją najpierw w stylu – ja wiem? – Szopena, a potem Betowena czy innego Liszta.

Śmiechu było co niemiara.

Odpowiednikiem w dziedzinie literatury jest pastisz – naśladownictwo stylu wybitnego pisarza. Współcześnie pod pastisz można podciągnąć twórczość fanowską z oddaniem uprawianą w internecie przez fanki serialów o Belli i wampirach na przykład.

Oryginał wersus podróbka, czasami nieodróżnialna, to historia ludzkiej twórczości.

Azaliż aliści ostatnio wszyscy jakby o tym zapomnieli, a to za sprawą technicznego szczegółu polegającego na tym, że współcześni Dumasowie, zamiast płacić studentom za małpowanie własnych powieści zlecają tę czynność komputerom wyposażonym w oprogramowanie żartobliwie zwane inteligencją.

Podobnie postępują zastępy plastyków… ale robią to już od czasów antycznych, od Fidiasza po Kossaków, podzlecając wykonanie „swoich” dzieł utalentowanym lub tylko pilnym uczniom kiedyś, a urządzeniom techniki obliczeniowej obecnie.

Rozdano nagrody Nike, w tym Twardochowi, o którym powiedzieć „kontrowersyjny” to nic nie powiedzieć. No i zaraz na X-ie wyskoczyły typy, które czekając na autobus poprosiły swoje komórki o wygenerowanie twardochopodobnej prozy. Ergo: na chryn nam ten Twardoch, dajcie nike mojej komórce.

Co za upadek.

Otóż nie, grok z claudem nie zastąpią Twardocha ani nikogo innego, może poza studentami, którzy zamiast małpować mistrzów za psi pieniądz zajmą się rozwijaniem własnej kreatywności. Niewątpliwie sztuczna a wątpliwa sama w sobie inteligencja naśladuje nas lepiej niż my sami, podobnie jak lepiej mnoży duże liczby czy gra w szachy. Nie wydaje mi się wszakże, żeby z jej powodu tracili pracę matematycy, a szachiści przerzucali się na rugby.

Alarm dla ludzkości odwołany, można rozejść się do zajęć.

Własnych. Oby twórczych.