Podobno mężczyźni rozróżniają trzy kolory [1] i nie są to bynajmniej trzy kolory Kieślowskiego [2].

Nasze europejskie Kierownictwo planuje jedenaście kolorowych koszy na różne typy śmieci. Jak sobie poradzą mężczyźni? No cóż, nie poradzą. Zwyciężą proste kryteria segregacji: to do pieca, tamto do lasu. Życie jest proste, co nie znaczy, że łatwe, zwłaszcza jak cię złapią ze starą lodówką w lesie.

W duchu opisanej powyżej męskiej prostoty rozróżniam dwa typy seriali: takie, na które chce się patrzeć i resztę.

Jak człowiek zacznie patrzeć, to już patrzy. Na „Zagubionych” patrzyłem przez osiem sezonów, kawał życia. Dawne czasy. Dziś serial z sezonu na sezon potrafi zmienić się nie do poznania, najczęściej na gorsze, patrz Wiedźmin.

Zima, jakby miało nie być wiosny.

Sięgnąłem po seriale, które kiedyś przykuły moją uwagę. Diznejowski Andor (ze świata Gwiezdnych Wojen), Fallout od Amazona i The Last Of Us, by HBO.

Nie bez obaw. Po sieci latają klipy z nowych Star Treków, w których stery przejęły zdywersyfikowane rasowo grube agresywne baby. Bo czasy delikatnej dywersyfikacji w stylu Hale Berry – obok – minęły. Ma być grubo, sorry, ciałopozytywnie, śniado i nieheteronormatywnie.

Czy w/w seriale się wpisują w trend? Jak diabli.

Mam wrażenie, że jesteśmy w środku jakiejś niezdrowej rywalizacji. Im więcej na amerykańskich ulicach rendżersów pukających do lewaków, tym więcej lewacy cisną lewactwa w co tylko choć trochę jeszcze da się oglądać. I tak Andor, gdzie jakimś cudem uchował się facet w głównej roli, zaczyna się od grubej, upośledzonej Murzynki z zezem, która jest mechanikiem od imperialnych myśliwców (!). Fallout z kolei jest i był po prostu głupi, pokazuje wizję świata jak z radzieckiej czytanki o USA, ale pierwszy sezon jakoś się tak kleił i był po prostu śmieszny. Drugi tylko nuży.

Tak że da się patrzeć tylko na The Last Of Us, który jest bodaj najpostępowszy z nich wszystkich, ale trafia swym postępactwem kulą w płot, bo jest o lesbijce.

A na lesbijki każdy normalny mężczyzna chętnie popatrzy, jak już upchnie opony w kominku [3], tj.

A serio, mimo poprawnościowych absurdów, że bolą zęby, to po prostu fajnie zrobiony film dla nastolatków. Dobre aktorstwo, szerokie plenery, epickie zmagania, zaskakujące zwroty. Podoba się, ale tylko mi, fani wyszli na balkon trzaskając drzwiami. Że krindż. No pewno, że krindż, był od pierwszego odcinka, dopiero teraz połapaliście się?

Zatem polecam: The Last Of Us.

__________________________

[1] fajny, ch..wy i pedalski

[2] biały, czerwony i niebieski: flaga Federacji Rosyjskiej

[3] gdyby nie wolno było nimi palić nie nazywałyby się zimowe

Kiedyś wszystko było łatwiejsze, bo ludzie mieli nieśmiertelne dusze, w odróżnieniu od wieprzowiny. Teraz, kiedy połowa społeczeństwa to kocie mamy, a druga – ateiści, różnica między homo sapiens a jego posiłkiem zaczyna się zacierać. W sferze duchowości osunęliśmy się z powrotem w knieje, gdzie człowiek po śmierci mógł się wcielić w anakondę lub jaguara. Nie jesteśmy jeszcze na etapie, kiedy na rożen może trafić – jak popadnie – kapibara lub zbłąkany przechodzień, ale mentalnie nie jesteśmy już daleko. Większość internautów postawiła już znak równości między człowiekiem a – jeśli jeszcze nie wiewiórką, to na pewno sarenką czy psieckiem.

Tym bardziej niezrozumiałą jest głucha niechęć fejsbukowiczów wobec wyznających te same poglądy myśliwych. Identycznie kompletnie te same. Ostatnio jeden z tych nieszczęśników pomylił żołnierza z szopem praczem. Błąd jak błąd, co i rusz myli ktoś żonę z dzikiem, bywają ludzie różnej urody, choć tak samo reagują na dubeltówkę – zejściem.

No więc myśliwy ów został zdalnie zlinczowany, choć gdyby hejterzy byli konsekwentni powinni pogratulować mu niezastrzelenia szopa pracza, który na pewno nie był toksycznym rodzicem ani nie obraził ich na tinderze. Inny człowiek – wiadomo, bestia z definicji, przed którą muszą uciekać na fejsbuka.

Dzieje się tak, ponieważ wszyscy lubimy nie lubić myśliwych. W moim np. odbiorze myśliwi to opasłe knury między pierwszym a drugim zawałem, wytaczające się z terenówek jak beczki z okowitą, którymi w istocie są. Mówię z doświadczenia, miałem wujka myśliwego, który w chwilach wolnych od polowań i zebrań partyjnych robił dójkom dzieci w swoim pegeerze.

„Zwierzęta w ogrodzie patrzyły to na świnię, to na człowieka, potem znów na świnię i na człowieka, ale nikt już nie mógł się połapać, kto jest kim”.

Azaliż aliści ostatnio ujrzałem myśliwych w innej perspektywie. Jak wszyscy, których stać, kupuję jaja z wolnego wybiegu. Czuję się dzięki temu lepszy, szlachetniejszy, wcinam jajecznicę ze świadomością, że została zniesiona przez szczęśliwą kurę, która bieży dzika i swobodna przez zielone wzgórza z tapety windows xp. Onegdaj, przepychając się w Gruzji przez biegające luzem krowy i świnie, pozazdrościłem miejscowym wieprzowiny i wołowiny z wolnego wybiegu.

Nic dziwnego, że kiedy zobaczyłem w markecie schab z dzika zapakowałem z punktu do koszyka. Mimo wygórowanej ceny. Potem gulasz z jelenia, comber z sarny…. itp. … poszło.

Zdrowo, szlachetnie, ekologicznie. Dzięki komu? Tym panom z dubeltówkami.

„just do it” „dream big” „sky is the limit” „chcieć to móc” … pod wpływem tych i podobnych zachęt bierzemy się za spełnianie marzeń, niepomni, że każde spełnione marzenie przestaje nim być. Spełnisz wszystkie i pewnego ranka jeszcze się obudzisz, ale wstać już nie będziesz miał po co.

Miałem taką fantazję, że zamiast ryzykować coraz bardziej kruche kości na coraz droższym stoku, pobiec – całkiem za darmo – na nartach biegowych. Korzyść dla zdrowia i kieszeni kolosalna, ryzyko zaś znikome.

Doprawdy nie wiem, w czym mi przeszkadzało to marzenie, ale postanowiłem je spełnić i to nie sam ale z moją rodziną zastępczą. Oto jak poszło.

Parking 30 pln x 2 (bo dwa dni) plus 3 x 60 pln wypożyczenie nart pierwszy dzień plus 3 x 65 pln narty drugi dzień, bo te z pierwszego dnia bardzo takie sobie były, co podejrzewaliśmy od razu, a pewności nabraliśmy nazajutrz. Czyli niby tanio ale nie do końca, zwłaszcza, że narty zjazdowe mieliśmy własne, a biegowe są tanie jak barszcz, więc wypożyczenie wychodzi relatywnie drożej.

Trasy rzeczywiście są gratis, dodam, że nie bez powodu. Nie naśnieża się ich, nie oświetla, ratrakuje z rzadka i niechętnie. Człapaliśmy na nartach po kilkanaście kilosów dziennie i przy znakomitej pogodzie i na grubym śniegu byłby to przefajny spacer, gdyby nie narty właśnie.

Alissa jako Syberyjka urodziła się z biegówkami na łapkach, ale tam biega się na płaskim, więc narzekaniom na całkiem solidnie pofalowne szlaki Biegu Piastów nie było końca. Ja nie narzekałem, bo po prostu nie mam pojęcia jak powinno być, skoro człapałem bodaj pierwszy raz w życiu. Nawiasem Alissa jest znakomita w narzekaniu i pod tym względem nie odbiega od średniej krajowej. W Rosji zdecydowanie by sobie tyle nie ponarzekała. W jakiś tam sposób jest tego świadoma, a nawet stworzyła osobną podgałąź narzekactwa: narzeka na Polaków, że narzekają na Polskę, co jest jakąś pośrednią pochwałą Kraju, choć z drugiej strony gdzież mu do Szwecji.

Ja człapałem bez słowa skargi, bo moim planem było zmęczenie się na łonie przyrody i wypełniłem go po pierwszym kilometrze.

Co do ryzyka.

Przez całe życie nie nawywalałem się na nartach zjazdowych tyle, co przez dwa dni na biegowych.

Jest takie coś, że na oblodzonym śladzie, czyli dwóch lodowych rynienkach, lewej na lewą nartę, prawej na prawą, kiedy prowadzą w dół, narciarz ma mniej więcej tyle do powiedzenia co Małysz na wielkiej krokwi. Może mrugnąć oczami lub zmarszczyć nos. I nabrać prędkości. Jeżeli na tymże śladzie jest gdzieś rozsypane jest igliwie i szyszki, narty napotkawszy je robią full stop, więc lepiej się wcześniej wywrócić samemu. Albo odpiąć i zejść pieszo umierając ze śmiechu na widok innych kamikadze.

Zdecydowanie, plusów biegówki mają dwa: wygodne buty i łatwe odpinanie.

Łatwe odpinanie zwłaszcza.

Właśnie rozpoczęliśmy StaryNowyRok, wg kalendarza juliańskiego, a chwilę wcześniej były prawosławne Święta, konkretnie dzień po trzech królach.

Ogólnie Alissa jako prawosławna ma w Polsce przechlapane, ale jako Rosjanka ma przechlapane poczwórnie, niemal jak tytułowy Eichmann w Jerozolimie. Taka mi się analogia nasunęła pewno po filmie Norymberga, który nawiasem znakomicie spopularyzował postać Goeringa. Eichmann miał gorzej, trafił do kraju gdzie nie lubili Niemców nawet bardziej niż Polacy Rosjan.

Wracając do Alissy, przez ostatnich parę lat była niszczona przez znajomych za bycie Rosjanką, a teraz jest rugana także przez nieznajomych – jako mówiąca z akcentem domniemana Ukrainka. Nie poradzisz.

Święta katolickie sprytnie ominęła wyjeżdżając sobie do znajomych w Szwecji, na czym wyszła tak sobie, bo w szwedzkie, protestanckie święta to cień naszych, a do tego pogoda była zgoła nieszwedzka, czytaj śniegu zero, za to huragan urywał głowy.

Wróciła na Sylwestra i witaj normalności. Nasi znajomy – wcale nie jacyś aktywiści – jako jedną z atrakcji wieczoru urządzili konkurs strzelecki do podobizny Władymira Władymirowicza. Rano w NowyNowyRok zaś przy śniadaniu spontanicznie zawiązał się panel dyskusyjny: kto był większym brutalem i wandalem w stosunku do polskich dóbr kultury: Szwedzi czy Niemcy. Jak się domyślacie, wyszło że z tej dwójki to jednak Rosjanie.

Ale w końcu wszystkie anse przykryła gruba warstwa śniegu, jak na Syberii, która w mieście może się już roztopiła, ale nie przed Chatą Na Bagnach [tm] i jeszcze długo nie, więc jest znowu git.

Mam tu fajną teorię spiskową, nie żeby ich ostatnio brakowało, czy żebym sam w tę moją szczególnie wierzył, ale się podzielę. Ostatnio Elon Musk wyróżnił nasz kraj tweetem, że Polska wymiera, tutaj wyjaśniam czemu wymiera. Jest nas mniej, bo już nie jesteśmy potrzebni. Onegdaj władza potrzebowała obywateli, bo z nich żyła. Chłop uprawiał rzepę, górnik dobywał węgiel, hutnik blachę na samochody. Dziś rzepę opędza operator w kombajnie New Holland, węgiel mamy z Australii, auta (i wszystko inne) z Chin. Czy widzisz siebie na tym obrazku?

No właśnie, skoro jesteś niepotrzebny, to jak myślisz, jak długo trzymający bat będą bezproduktywnego ciebie oraz roszczeniową rodzinkę tolerować? Niedługo, wiemy to z historii, nawet tej naszej. Akt ostatni, scena przedostatnia, król Popiel, zwany Chwostem, uświadamia sobie, że będąc oblężonym w wieży nazwanej później mysią już nie potrzebuje poddanych:

„Kto by na wieżę naówczas był wszedł do ciasnego jej wnętrza, przestraszyć by się musiał tym, co się tu już tego dnia działo. Na dole ściśnięty był lud, czeladź, pachołki, niewolnicy, których dla obrony wzięto. […] Wszyscy domagali się głośno jadła i napoju, a kij smerdów z trudnością mógł im nakazać milczenie.

Brunhilda wzięła Muchę, powiernika, na stronę i pokazała mu w dół na ludzi.

— Gąb za dużo, rąk za mało! — szepnęła. — Co czynić?

Szeptali długo. […]

Zaledwie ci odeszli, gdy na dole wieczorną strawę dwie niewiasty Brunhildy na miskach przyniosły. Była to kasza jakaś ledwie ciepłą zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili się skwapliwie głodni, i w chwilę nic z niej nie pozostało. Przez szparę kneźna patrzała, jak jedli, niespokojna, jak po jedzeniu legli i natychmiast się pospali. Zasnęli wszyscy prawie tak, jak kto siedział i leżał, nie poruszywszy się nawet. Zasnęli dziwnie jakoś, snem ciężkim, który ich rzucał, z którego jakby się porywać nadaremnie usiłowali. W godzinę a drugą i te ze snem zapasy ustały, milczenie głuche panowało na dole. […]

Ludzie to byli niepotrzebni, których się pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku na dół i trupy oknami wyrzucać kazano. Oprawcy, nawykli znać do podobnego zajęcia, ani się zdziwili, ani opierali, poobdzierali towarzyszów, popatrzali na blade i sine twarze i zabrali się do roboty.

[…] Na wszystkie tak strony jak owocem dojrzałym posypało się tymi ludźmi. Oblegający patrzali zrazu zdumieni.— Zbywają się gąb niepotrzebnych — rzekli— bronić się więc i czekać myślą.”

Zatem już wiemy. Brunhilda Von Der Lajen poda nam rzadziznę z unijnej pożyczki przyprawioną opłatą klimatyczną i podatkiem katastralnym, po której sami wyskoczymy z okien.

Mocne, ale czyż niemożliwe?

Szczęśliwego Nowego Roku!

_____________________________________

https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/stara-basn-tom-drugi.html

Uruchomiła mnie informacja o zakupie okrętów podwodnych od Szwedów. Świetny wybór, Szwedzi zaczęli schodzić pod wodę długo zanim stało się to modne. Do dzisiaj ich dumą i chlubą jest pierwszy okręt podwodny ever. Nazywał się Waza i w zamierzeniu miał być jakimś nudnym galeonem, ale szwedzka myśl techniczna ubogacona wskazówkami ówczesnego króla spowodowała, że z majestatyczną elegancją pogrążył się w głębinach Bałtyku chwilę po wodowaniu. Na kilkaset lat. Obecnie odpracowuje poniesione koszty jako atrakcja turystyczna.

Trzeba zupełnie nie mieć poczucia żenady, żeby obnosić się z tak rekordowym nieudacznictwem.

Może wspominałem o dzwonie wolności, dumnie eksponowanym przez Amerykanów? No, jest taki, zadzwonili nim z okazji konstytucji, czy coś i od razu pękł. Obecnie odpracowuje poniesione koszty.. itd. itp. Tak jak jego kolega dzwon-car, gdzieś w Moskwie, też pęknięty. Obok stoi car-armata, wprawdzie cała, ale tylko dlatego, że nigdy nie używana.

Na tle tych misiów, które udowadniają światu, że wiodące i historyczne potęgi nie potrafią zawiązać sznurowadeł nasz Miś bawi i uczy od -dziestu lat po naprawdę przystępnej cenie.

Jesteśmy rozsądniejsi niż się nam wydaje, przystojniejsi także.

Dobrej niedzieli.

Blogowanie jest beznadziejne, w każdym razie w porównaniu do śpiewania. Autorzy jednego przeboju zbierają zań aplauz przez całe życie za każde wykonanie jak ten Zegarmistrz Światła Purpurowy, a bloger jak nie pierdyknie czymś błyskotliwym co tydzień chodzi jak opluty (to ostatnie to chyba rusycyzm. chyba na pewno.).

Co do rusycyzmów – Alissa właśnie wysłała swoim na Syberii fotkę naszego śniegu, bo mamy go więcej niż oni. Serio serio. Dlatego daruję sobie kąśliwe uwagi nt globalnego ocieplenia w tym listopadzie. I tutaj wypstrykałem się już z konceptów i zakończyłbym notkę, gdybym nie znalazł był zakitranej gdzieś kopii zapasowej starego bloga, którą z okazji pierwszego śniegu cytuję in extenso:

Tytuł wpisu: „Vyste se peknie leteli” Data wpisu: 2019-02-10 13:20:39.0 Tagi: Autor: leniuch102

Nie spodziewałem się, że kiedyś pochwalę płatne serwisy informacyjne, a jednak z pełnym przekonaniem to robię. To właśnie paywall odgradza mnie – na szczęście – od porad Gazety Wyborczej „jak żyć lepiej”.

Jak się usłyszy o takim „lepiej”, to się docenia swoje „gorzej”:

To ostatnie bodaj najlepsze i jakże zgodne z tytułem rubryki.