Nie chce mi się liczyć, ileż to czasu piszę bloga, a okazją do jubileuszu stała wiadomość od syna, że on również rozpoczął telepracę.

Kiedy zaczynałem blogować wyglądał tak:

A teraz to szczeciniasty dryblas. Kiedy dodać moje 30 parę wtedy i jego 20 parę teraz wychodzi szokująca liczba, podobno moich lat obecnie. Nieważne jak duża, dość powiedzieć, że kiedy wybrałem się wyrobić własnej matce szmaragdową kartę seniora, okazało się, że ja mam do srebrnej bliżej niż ona do szmaragdowej.

W pierwszych notkach starałem podzielić się ze światem swoimi odkryciami, jak np. podniesienie jakości golenia się i mycia zębów przez zrównoleglenie tej czynności:

Zatem i dzisiaj i obdaruję PT Czytelników okruchem doświadczenia życiowego.

Wino działa poprawnie tylko w wąskim zakresie temperatur. W kieliszku musi być chłodniej niż w pokoju, ale nie tak chłodno jak w lodówce czy piwnicy. W lepszych knajpach (wiem od bywalca) przelewają je do karafek, gdzie osiąga pożądane celsjusze. W Wojnie i Pokoju jest scena, w której Bezuchow degustuje z francuskim oficerem i też ogrzewają wino przed spożyciem w sposób jak wyżej.

Aby zatem nawalić się jak prawdziwy Francuz, musisz najpierw umieścić wino w lodówce, ale po nalaniu wstawić kieliszek na pięć sekund do mikrofali. Po wyjęciu zabełtać w nim palcem wskazującym, po czym włożyć go do ust i oblizać z soczystym cmoknięciem.

Jeśli nie jesteś sam, a któryś współbiesiadnik na widok tych czynności NIE zemdlał z wrażenia, możesz teraz siorbnąć i mlasnąć. Jeśli wciąż wszyscy przytomni, znaczy przebywasz we właściwym towarzystwie.

Na zdrowie!

Żyję, ale niewiele brakowało. Wszystko przez Alissę, która poleciała nad morze. Jak zwykle w takich razach zostałem zazadaniowany i w piątek zabrałem się za wycinkę wierzb. Jestem samozwańczym mistrzem piły łańcuchowej i wiem, że pracując z drabiny trzeba uważać, bo pień po odcięciu dużej gałęzi potrafi się przemieścić i drabina wraz z nim. Oprócz wiedzy i umiejętności mam jednak także skłoność do skalkulowanego ryzyka.

Oto zatem lecę z drabiny, tania a i tak kupiona na raty chińska piła leci wraz ze mną, a ja się zastanawiam – bo oprócz wiedzy itp. mam też doświadczenie – czy tym razem automatyczny hamulec piły zadziała, bo czasem mu się nie chce i czy w trakcie lądowania odetnie mi stopę.

Skończyło się na wszechstronnych podrapaniach i nadwyrężonym kolanie, a to nawet nie była sobota.

Weekend przechodzi pod znakiem kolejnego festynu gminnego w parku na przeciwko, na który nie docieram, bo wichury i deszcze niespokojne i drony, ale przede wszystkim kolano.

W niedzielę turecki pilot nie trafia w pas w Balicach, zamykają lotnisko i staje się jasne, że będę musiał w środku nocy grzać po Alisę jeszcze nie bardzo wiem dokąd.

Jedna kawa, druga kawa, przychodzi sygnał, że wyleciała a dokąd okaże się po lądowaniu.

Bije północ, ja zbieram się do wyjścia, wtem słychać natarczywy dzwonek do drzwi. Moja chata z kraja, przed nią już tylko bagna i legendarnie kręta droga pośród nich, domniemywam, że znowu ktoś wypadł z trasy, kolejna kubica wyrąbała w przydrożną lipę.

Otwieram nieznanemu typowi, który z punktu rzuca się na mnie z rykiem i pięściami. Nic nie zmyślam, opowiadam 1:1.

Akcja stop. Każdy, kto mieszka w niejakim odosobnieniu, na niejakim wygwizdowie miewa momenty refleksji nt mgławicowych zagrożeń różnych, wrażliwsi snują zwichrowane fantazje o włamywaczach przypalających żonie pięty żelazkiem w celu wydobycia pinu do karty itp. Ludzie kupują monitoringi, kaukazy, broń. Ja kupiłem tabliczkę „uwaga głodny pies”, bo mieliśmy kiedyś psa. I do braku zabezpieczeń dorobiłem sobie różne uzasadnienia, ostatnie z popularnego serialu: jedyny niebezpieczny typ w okolicy, Alisko, stoi właśnie przed tobą.

Sporo z powyższego przemknęło mi przez głowę kiedy też zacząłem machać rękami, wrzeszczeć i wypychać intruza za drzwi. Za drzwiami wywaliłem go na chodnik, na którym przyjął postawę embrionalną, podczas gdy ja przykucnąłem obok okładając go pięściami w sposób zaobserwowany z walk w klatce. Major UB prowadzący Hłaskę mawiał, że najtrudniejsza jest praca z ludźmi. Podpierdzam. Zaskakująco szybko opadłem z sił a na moje wezwania do pójścia sobie koleś wciąż odpowiadał negatywnie. Westchnąłem i zadzwoniłem po policję.

Policjanci z pewnym zakłopotaniem wyjaśnili, że to oni sami pół dnia wcześniej przywieźli typa do wioski, konkretnie do schroniska b. Alberta. Odkąd jednak naprzeciwko schroniska postawiono żabkę z bogatym stoiskiem alkoholowym wielu niedoszłych rezydentów zostaje odprawionych z kwitkiem jako nietrzeźwi.

Zastanawiacie się zapewne, jakiż to napastnik miał plan. Czy zamierzał wymusić gotówkę na alkohol (której i tak nie miałem), czy zakopać mnie w ogródku i przejąć tożsamość czy jeszcze coś innego. Otóż wiem na pewno, że nie miał żadnego, bo był nafurany jak meserszmit. Po prostu przemoc jest fajna sama w sobie, tylko niewielu już z nas o tym pamięta.

No może poszło mi łatwo i w istocie była to wygrana kawy z alkoholem. Ale był 20 lat młodszy. Ale niższy. Ale miał przewagę zaskoczenia. Ale….

Poprosiłem panów o wywiezienie typa gdzieś dalej, żeby już tej nocy nie wrócił, podziękowałem odmownie za propozycję złożenia skargi, wytarłem nos z krwi i pojechałem na lotnisko.

Zarąbista przygoda.

Coming up: relacja z pierwszej wizyty Czytelnika tego bloga (nieznanego z realu), spoiler: tym razem bez rękoczynów.

Wbrew pozorom nie jest to zapowiedź zmiany warty w chacie na bagnach. Po prostu Natasza zajrzała mi przez ramię i stwierdziła, że imię Natasza pasuje do jakiegoś szona z Dubaju i mam je zmienić. Bo wiecie – Natasza tak naprawdę nie nazywa się Natasza, tak jak ja nie nazywam się Leniuch102. No dobra, spytałem, jeżeli Natasza to szon z Dubaju (i połowa twoich koleżanek), to jak ty byś się chciała nazywać? „Alissa”. Hm. Alissa to dopiero kojarzy mi się z tancerką na rurce, ale niech tam.

Kobiety w ogóle są kołem zamachowym gospodarki, bo są wiecznie z siebie niezadowolone. Brunetki się tlenią, blondynki farbują, kędzierzawe prostują, gładkowłose kręcą, ciemnoskóre wybielają, białe opalają itd. itp.

Nie idzie zrozumieć. A tych zza granicy to już w ogóle. Widziałeś moje ledżinsy? Mówi się leginsy, Alisko. Po rosyjsku mówi się ledżinsy i ja powiedziałam po rosyjsku. Aha.

Jak już kiedyś wspomniałem wieści o śmierci rosyjskiego poza Rosją są przesadzone, bowiem rosyjski jest językiem całej spiratowanej produkcji filmowej swobodnie dostępnej w tamtejszym internecie. W tym sensie korzyść ze znajomości rosyjskiego przebija pozostałe języki i nie sądzę, żeby istniał – powiedzmy – ukraiński nastolatek nie rozumiejący rosyjskiego.

Nawet moja ulubiona ukraińska 5nizza na 100 piosenek po rosyjsku nagrała jedną ukraińską.

Ale ja nie o tym.

Nasz sąsiad Janusz tak się wkręcił we wojnę, że przestał nam się kłaniać, jak folksdojczom w okupację. Sąsiadom z jego drugiej strony też, za PiS, a dodatkowo wezwał na nich policję za pokrzywy. Kolorowa postać. Wykopał sobie staw, a raczej stawik, taki 20×20. Nurkuje w nim w piance i pełnym oprzyrządowaniu, a także zaparkował w tej sadzawce łódkę i wybudował dla niej przystań.

Rżałem jak lama przez całe lato, aż rżest uwiązł mi w gardle, kiedy na pachołkach januszowego pomostu zaczęły parkować zimorodki. Istnieją teorie, że jeżeli żyjemy w nieskończonym – przestrzennie i czasowo – wszechświecie, to najdziksze wydarzenia zdarzą się wcześniej czy później.

Bardzo być może, ale pomysł, że z własnego tarasu będę kiedyś pstrykał zimorodki nie przyszedłby mi do głowy.

Górale nie mają ostatnio najlepszej prasy, a internetu to już w ogóle. Niesłusznie. W zimie Słowacja jest droższa od Krupówek, na których przynajmniej nie fałszuje się dorsza pangą. Nie powiem, że lubię górali, nikt nie lubi, ale są granice.

Tym niemniej spłynąwszy kiedyś w kajaku przełomem Dunajca w tym roku postanowiłem zaliczyć małopolski odcinek tegoż. Rzeka niby ta sama ale ludzie inni i góry też.

Słówko wyjaśnienia. Region, którym spływałem czyli Pogórze Rożnowskie znam od maleńkości, pasałem tu krowy i uczyłem się gwary – bezskutecznie. Kiedyś nad jeziorem Rożnowskim odpoczywali górnicy, hutnicy i MSW. Dzisiaj otoczone jest wypasionymi rezydencjami, każda z przystanią. W tle góry, może nie Alpy, ale całość prezentuje się po szwajcarsku. Z jeziora kajak trzeba przewieźć poniżej rożnowskiej zapory i stopnia wodnego w Czchowie.

Może nie ma tu trzech Koron, jest za to krajobraz kubek w kubek jak wzdłuż austriackiego Dunaju, ze średniowiecznymi zamkami i winnicami włącznie. Skądinąd wiem, że koneserów wina nie znajdzie się w okolicy zbyt wielu, w każdym razie takiego z winogron.

Nie pamiętam rzeki, która sprawiłaby mi większą frajdę niż Dunajec. Różnorodności widoków i brzegów odbija się w korycie i nurcie. Głazy, łachy żwirowo piaskowe, ale przede wszystkim naturalne progi momentami występujące seriami tworzą naturalny aquapark. Co chwilę ma się wybór: splynąć jednym dużym progiem, czy kaskadą trzech małych, nurt rozdziela się by, za chwilę połączyć w fantazyjnych wirach, gołym okiem widać nachylenie tafli wody na szybszych odcinkach. Nad brzegiem widziałem lisa, na wodzie komplet gatunków, na płyciznach niezliczone czaple i czarnego bociana. Zupełnym szokiem był dla mnie bielik. Startujący bielik robi ogromne wrażenie, jest gigantyczny, czaple wyglądają przy nim jak kurczaki.

Jedynym minusem są odgłosy biegnącej wzdłuż rzeki drogi.

W końcu, po trzydziestu kilometrach frajdy zatrzymuję się na progu nie do przeskoczenia. Kończymy. Jest ósma, jest zimno, sierpień w Polsce.

Tyle razy wykpiłem sugestywną wizję telepracownika klikającego z hamaka na Bora-Bora, która wciąż jest roztaczana przez media, że w końcu postanowiłem sam jej spróbować. Zainstalowałem się u kuzynki w górach, nad Dunajcem i sam klikam.

Nie przeszkadza mi słońce w monitorze, bo słońca nie ma, jak to w Polsce w wakacje, kraju obojętnym na płonącą w telewizorze planetę. Zasadniczo nie widzę różnicy między moknącym za oknem ogródkiem moim czy kuzynki.

W oknie pogodowym zamierzam zwodować się na Dunajec, tymczasem kilka fotek z tegorocznych wakacji.

Zdarzyła się niecodzienna okazja recyklingu obrazka z poprzedniej notki, z której skwapliwie skorzystam.

Właśnie wjechała firmowana przez Ministerstwo Sprawiedliwości „Tablica Alimentacyjna”. Wynika z niej np., że zarabiając 25k brutto i mając trójkę dzieci, szczęśliwy ojciec ma oddać im całą kasę a i tak będzie winny stówkę.

To nie żart.

Jakaś urzędniczka w pocie czoła wypracowała taką tabelkę, uzyskała aprobaty, opatrzyła logo Ministerstwa i opublikowała, żeby „ułatwić pracę sądom”.

Nasuwającym się domysłem jest, że urzędniczka wzięła bokiem kasę od producentów prezerwatyw, bo tablica jest najlepszą ich reklamą.

Mroczniejsza teoria spiskowa sugeruje, że to sam Minister Sprawiedliwości wdraża dyrektywy Tajnego Komisarza Unii d/s Redukcji Pogłowia Słowian w tejże.

Co do mnie, sądzę, że urzędniczka (to nie mógł być urzędnik) pogwizdując „facet to świnia” wepchnęła do tabelki wszystkie swoje rozczarowania byłymi partnerami.

Że cyferki się nie zgadzają? Pewno nie studiowała cyferek, tylko feminizm-dżenderyzm, trudno mieć pretensje.

Panowie, dbajcie o swoje panie, bo inaczej drogo pożałujecie.

Starsi ludzie powinni spędzać lipiec nad Bałtykiem, żeby ćwiczyć mózg przy okazji wynajdywania zalet pobytu.

• Może nie ma słońca ale przynajmniej nie pada.
• Może pada, ale przynajmniej nie jest zimno
• Może pada i jest zimno, ale przynajmniej nie wieje
• Może burza urywa nam głowy, ale mieliśmy w porę ostrzeżenie esemesem..

---

Dwieście lat temu za funta w dziurze typu Krynica Morska można było przemieszkać tydzień.

Dzisiaj funt (4,90 pln) nie wystarcza, żeby się tam odlać (5 pln).

---

Nigdy nie pytaj kobiety o wiek, Tuska o dziadka, a mieszkańców Mierzei Wiślanej o to, co się stało z dzikami. Jeszcze dwa lata temu przy każdym śmietniku stała wataha dzików, dzisiaj nie ma ANI JEDNEGO. Dziki zostały tylko na tablicach z napisem „nie dokarmiać”, na koszulkach i w formie rzeźb, jak ta obok.
„Poszły sobie”.
Zapewne do Mandżurii.

Co ja poradzę, że imię i nazwisko naszego kosmonauty: Sławosz Wiśniewski kojarzy mi się z

nazwą jakiegoś pasożyta drzewek owocowych. Kozioróg Dębosz i Sławosz. Niemal widzę go jak się wdrapuje na egzotycznej urody posłankę Wiśniewską by dotkliwie pokąsać niewiastę.

Doprawdy nie rozumiem, po co rozkręca się tę narodową inbę wokół raczej rutynowego dojazdu do pracy Sławosza. Han Solo np. wlata i wylata w kosmos dwa razy dziennie codziennie.

Jest taka teoria, że jeżeli jakaś błahostka zajmuje łamy, to po to, by nie zajmowało ich co innego. Istnieje taka rzecz. Podsunięto nam Sławosza, abyśmy przeoczyli DNA Piastów. Dziesięć lat trwało wykopywanie Piastów z różnych miejsc. W trakcie prac popełniono wyszystkie mozliwe błędy metodologiczne, rachunkowe i ortograficzne, a na końcu użyto usterkowej wersji oprogramowania.

Konkluzja, że Piastowie pochodzą ze Szkocji zupełnie nie dziwi, raczej zdumiewa, że nie pochodzą z Fidżi. Szkocka prowieniencja Chrobrego wyjaśniałaby, czemu tysiąclecie jego koronacji uczczono w budżecie wiejskiego wesela.

Jedno z wielkich pytań ludzkości, „skąd przychodzimy?” doczekało się zatem – w przypadku Polaków – odpowiedzi.

Na – „kim jesteśmy?” – odpowiem w następnym odcinku.

PS

Pytanie „dokąd zmierzamy?” proszę wysyłać SMS-em na +48 555 11 77, cena SMS-a 270 pln + VAT.

_____________

https://slawomirambroziak.pl/forum/index.php?topic=5297.2775

Nasze fioletwowłose dzieci zakazały nam słowa Murzyn, a w pracy zakazano nam słowa password. Jeżeli w mowie lub piśmie użyjesz p4ssw0rd zaraz wyskakuje na ciebie jąkający się z oburzenia audyt i każe udowodnić ci, że w żadnej formie nigdzie nie zapisujesz haseł. No bo po każdym słowie password następuje samo hasło, tak wskazuje żelazna logika absolwenta europeistyki posługującego się wyszukiwarką słowa password.

Zapisywanie (i zapamiętywanie) haseł zaś to proceder surowo zabroniony. Po hasło należy zgłaszać się do aplikacji od haseł i po jednorazowym użyciu wymazać z pamięci. Zapisywanie zostanie wykryte i ukarane z całą surowością regulaminu.

Wspomniany w poprzednim wpisie Pawełek z dumą zaprezentował nam funkcję w jakiś szelu czy innym pytonie, której jedynym wynikiem działania było owo zakazane słowo. Zamiast słowa na p stworzył na maksa pokręconą procedurę, żeby uniknąć słowa-tabu w kodzie. Popatrzcie, tu w skrypcie miałem użyć polecenia z opcją –password. Zamiast tego słowa wstawiam wynik działania mojej czarodziejskiej funkcji, tak że mogą sobie przeglądać skrypt do woli i nic nie zobaczą.

-Stary, chińscy hakerzy, którzy penetrują ci maszynę turlają się teraz ze śmiechu oglądając tę funkcję. A poza tym,.. czemu upierasz się przy opcji –password, skoro tu wystarczy samo -p ?

– Samo -p i zabangla?

– Zabangla, mordo.

Czytanie ma większą przyszłość niż pisanie.